بانو
تو هم باید از این همه بهار ، که می آید و بی تأمل میگذرد
از این همه تابستان
که ترانه و اثر را به خاطر ندارد....
از این همه ی تگرگ
که شکوفه و شدمانی را غارت می کند...واین مهتاب پریشان...که بر پیشانی ما میریزد...خسته شده باشی....
تو هم باید رویاهایت را ،در 7 سالگی،گم کرده باشی...که با آمدن باران گریه ات می گیرد .
بانو
چرا هیچ ترمیم بی پاییز در همه ی دنیا پیدا نمیشود

چرا در میان شکوفه های بادام هم،باد بال پروانه ها را می لرزاند
چرا ما میترسیم در روشنایی دنیا راه برویم
چرا تو در تنپوش بهاریت نیستی
بانو

دلواپس تو نیستم
به خاطر بارانی که می بارد

بعد از انتظار طولانی آسمان و تنگدستی زمین و سالهای ترس
برای ملامت سقفهای کوتاه و دلجویی چلچله های فروردین
به ملاقات تو آمدم
تا نامم را، دلم را و واژگانم را به تو بسپارم
عرق پیشانیم را بگیر
میخواهم گزاره ای در برابرت بنشینم
و تا حریر پیراهنت را شاپرکها بیرون می آورند
دستی به گیسوانت ببرم
میان خنده های تو ، قرص ماه و کودکان بذر و بالهای شانه به سر
آواز میخوانم
تو
تمام آنچیزی هستی که من به خواب دیده بودم
تو، دانه ی خورشیدی ، مهربانی انگور
و من ، بی آنکه ناخنهایم را به گاوآهن ببندم زمستان را سرافکنده خواهم کرد
تو صدایم میکنی و پیراهنم پر میشود از بهــار
من که همه عمر، آسمان را به تردید نگریسته بودم
حالا میخواهم چایم را در کهکشان شیری بنوشم
حبه ی قندی تعارفم کن
این اتفاق عجیب که در جان من افتاده است
خواب باغ را در تاریکی ام سبز میکند.

دل من ، مثل یه پائیز
تو نگاهت خونه داره...
تو برام،الفت عشقی
اگه آسمون بذاره
پر خورشید می شه با تو
خالیه ، خسته ی شبها
ماهیه مونده رو خاکم
تویی دریا ، تو رو می خوام
من غروب شوره زارم
تو طراوت طلوعی
آخرین هق هق بارون
تو قشنگ ترین شروعی

َُتویی از هوار شبنم
من از هوار عشقم
بی تو گم میشه دوباره
لحظه های سرنوشتم
پر دلواپسیم من
تو واسم سنگ صبوری
تو صدای سبز رفتن
توی جاده های دوری
اسم تو زمزمه کردیم
منو گنجشکای خونه
بغض پاییزی باغچه،پر شد از شعر و جوونه

کـجــای ایـن جــنـگـل شــب
پنهون می شی خورشیدکم
پشـت کدوم ســد ســکـوت
پـر مـی کــشــی چــکـاوکم

چرا بـه من شک می کنی
مـن کـه مـنـــم بـرای تــو
لبـریـزم از عـشــق تــو و
سـرشــارم از هــوای تــو

دسـت کدوم غزل بـدم
نـبــض دل عـاشـقـمـو
پشت کدوم بهانه باز
پنهون کنم هق هقـمو

گـریه نمی کنم نـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنم ببیـن

سفر نکن خورشیدکم
ترک نکن منو نرو
نبودنت مرگه منه
راهییه این سفر نشو
نزار که عشق من وتو
اینجا به اخر برسه
بری تو و مرگ منم
رفتن تو سر برسه

گـریه نمی کنم نـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنم ببیـن

نـوازشــم کــن و بـبـیــن
عشق می ریزه از صدام
صدام کــن و ببـین که باز
غنچه می دن تـرانه هام
اگر چه من به چـشـم تو
کمـم قـدیمی ام گمـم
آتشـفشـان عـشـقـمـو
دریـــای پــر تـلاطــمــم

گـریه نمی کنم نـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنم ببیـن

همین امشب که قلبم داغدار است

به دنبال نگاهت گشت و چون پیدا نکردش، بیقراراست.

 برایت ناله خواهم زد:
همین امشب

 همین امشب که چون ناله زدم من، آسمان گفت

 که او در شهر خود آرام

کنار بستر مادر

 به امید وهوای دیگری خفت .

به یادت اشک خواهم ریخت:

 همین حالا

در این تنهایی غمگین مرد افکن

 به یاد خاطرات روشن دیروز

 چو می خواندم برایت قصه قلبم

 بسی جانسوز و جان افروز

 تو می گفتی که قلبم کوه درد است

ولی دیدم در آن شب

که چشمانت بسی بی درد و سرد است.

 برایت باز خواهم خواند:

ولی بی تو، بدون لمس دستانت

 بدون خنده هایت

بدون لحظه ای باتو ،بدون قصه ای از تو.

 بدان من باز خواهم خواند:

ولی باتو

 به همراه تمام لحظه هایم

که یادت با من است و می نگارد

 به سطر دفتر قلبم نوایی

که غربت در تمام لحظه هایش هست

به دنبال تو خواهم رفت

به همراه سرابی که کشاندم

 به صحرای کویر بی ترنم

که آنجا خواب باران هم حرام است

در این جاده ،اگر مردم

 مرا روزی ، فقط یک روز

کنار لانه مرغان دریایی

که دریا را برای آسمانش دوست میدارند

 که از دریا جدا و با نوایش

سرود عشق میخوانند

بخوابانید

که شاید دوری ام از تو

 مثال دوری مرغان دریایی

 زدریای بزرگ قلب تو باشد

برایت من خواهم مرد........

تومال اینجا نیستی،توجات تو آسمونه......

بیچاره اون دلی که، قدر تو رو ندونه......

تواز نگاه تشنه،جاری شدی بباری......

رهاشدی توانگار،بارون بی قراری......

بارون بی قراری،همش در انتظارم......

اون نمیاد به خونه،تاکی باید ببارم......

بغض توازتوسینه،خالی بکن می تونی......

توپاک و مهربونی،قدر منو می دونی......

توبا زمین غریبی،توآسمونو داری......

به شهرآدمکها،تاکی می خوای بباری......

تو شهر آدمکها،تا کی می خوای بمونی......

تومال اینجا نیستی،تو خیلی مهربونی......

راحت جونم بمون......

قصه موندن بخون......

هرجاکه پابذاری.....

بازم رنگ بهاری......

هر وقت که رفتنی شی......

حرف نگفتنی شی ......

بازم برات می مونم......

قصه عشق می خونم......

عاشق شدن که سخت نیست چرا قرار نداری......

چاره چیه رهایی نه،راه فرار نداری......

راهی بجز گریز نیست بیا و هم همین کن......

بیاتو هم بامن باش زندگی رو شیرین کن......

شبانه های غمگین،روزای بی ترانه......

خواب وسکوت مرداب،گودالی از بهانه......

یک یار بی مروت،یک اندوه بی پایان......

یک مرداب حقیقی،از اشک برف وباران......

اینها همه حکایت،از درد بی غروبند......

از تشنه کامی عشق،در رفتن تو بودند......

ماعاشقانه مرداب،درگودال بهانه......

درگیربا چه هستیم، باعشق ویا زمانه......

این عشق بی سرنجام،گم شدولی چهاکرد......

دریایی دلم را،مرداب بی صدا کرد......

گفتم که خسته ام من،یکجا قرار من نیست......

چون شعله درخروشم،آرامش دلم کیست......

عشق تو را نخواهم پس عاشق کی هستی......

معبود از تو دور است خالی از عشق و مستی......

قلبت شکسته،آری،چون قلب من شکستی......

این انتقام عشق است، نه اوج خودپرستی......

مرداب غم رها کن بالی بزن به فردا......

این انتهای عشق است جاری شدن به دریا......

نمی تونم نمی تونم خنده کنم.....

دلمو از غصه ها کنده کنم.....

آخه تنهام آخه تنهام.....

یه آشنا سنگ صبور یه کس میخوام.....

دیگه دارم خفه میشم نفس میخوام.....

آخه تنهام آخه تنهام.....

رفتی و مونده یادگاری هات.....

بردی عشق ومونده بیقراریهام.....

آخه تنهام آخه تنهام.....

روزگار من دیگه به پای اون تباه شده.....

رنگ عشق مادیگه تیره و سیاه شده.....

دیگه تا آخر عمر تنهای تنها میمونم.....

اون که یار من بوده رفته وبی وفا شده.....

یروز میاد دلت واسم داد بزنه.....

لبات فقط اسم منو فریاد بزنه.....

ولی دیره ولی دیره.....

باز میاد روزی که بارون بباره.....

بخواد که عشق منو یادت بیاره.....

ولی دیره ولی دیره.....

نمی تونم نمیتونم خند ه کنم.....

دلمو از غصه ها کنده کنم.....

آخه تنهام آخه تنهام .....